Heldur lítið líf hefur verið á þessari bloggsíðu undanfarið ár. Það þýðir samt ekki að lífi hennar sé lokið heldur þarf höfundurinn stundum að hvíla sig á tölvunotkun. Árið 2011 var ágætt ár þótt ekki væri mikið um stórtíðindi. Það byrjaði á góðum og snjóléttum vetri og honum fylgdi kalt sumar en þokkalega snjólétt. Haustið var svo mjög gott og yndislegt eins og á oft við um þann árstíma. Árinu lauk svo á mestu snjóþyngslum í manna minnum, svona allavega þeirra sem ekki hafa lifað 30 ár eða svo. Mér finnst eins og ég hafi ekki gert allt sem ég ætlaði mér að gera á árinu. Fá fjöll voru t.d. klifin ef undantaldar eru ótalmargar Esjuferðir í aðdraganda Laugavegshlaupsins. Helsti fjallafélagi minn gafst endanlega upp á mér og lét barna sig svo nokkuð útséð er um meira klifur á næstu árum. Hlaupin gengu svona upp of ofan á árinu. Skemmtilegast var að standa á verðlaunapalli tvisvar sinnum í sumar, nokkuð sem ég hef ekki prófað áður. Ég lenti sem sagt í öðru sæti í Fimm tinda hlaupinu í Mosfellsbæ í júní og Snæfellsjökulshlaupinu í júlí. Aðal hlaupið var svo auðvitað Laugavegurinn sem ég renndi með ægilega verki í fótum sem ég verð líklega aldrei góð af en þetta var skemmtileg lifsreynsla og gaman að haka við þetta hlaup. Með haustinu minnkaði ég svo hlaupin og lagðist í sjúkraþjálfum peningaeign minni til mikillar minnkunnar. Fjölskyldunni reiddi vel af á árinu. Allir urðu árinu eldri og fjölskyldufaðirinn meira að segja búinn að eiga afmæli 2012. Frumburðurinn náði fullorðinsaldri í febrúar og þarf því ekki að hafa áhyggjur af honum lengur. Unga daman stendur sig vel í náminu og býst við að klára stúdentspróf í lok þessa árs. Hvað síðan tekur við er óráðin gáta. Unnustinn mun flytja á heimilið á næstu dögum og hefja nám hjá tengdamóður sinni í eina framhaldsskóla landsins sem menntar bifvélavirkja en þangað stefnir hugurinn. Litla skottan átti fyrsta stórafmælið í desember, fagnaði tug og er orðin ótrúlega fullorðin. Það er meira að segja búið að pakka niður Barbídótinu (en ekki dúkkunum, þær fá enn að fara með í bað). En heldur maður lengi í æskuna? Núna er snyrtidót aðalmálið en fimleikar og fiðlan eru auðvitað áfram á dagskrá. Jólin voru hugguleg að vanda. Við vorum fjögur saman á aðfangadag og borðuðum góðan mat og fengum fallegar jólagjafir. Ég er nú orðinn snjóbrettaeigandi og yngsti fjölskyldumeðlimurinn á núna skíði þannig að leið okkar liggur í Bláfjöllin að prófa nýju græjurnar. Myndir birtast vonandi síðar þegar við erum orðnar nógu leiknar og þegar ég verð búin að læra að setja myndir inn á breyttan blogcentral vettvang. Svoleiðis lærist greinilega ekki af sjálfu sér! Við væntum mikils af árinu 2012. Vonandi ferðumst við mikið saman, meira innanlands en utan því Ísland er svo fallegt land. Mig langar að ganga um óbyggðir með fjölskyldunni og fara í nokkrar hestaferðir svo eitthvað sé upp talið. Ég ætla að reyna að vera róleg í hlaupunum en taka samt einhver utanvegahlaup í sumar. Maraþon verður bara að vera á biðlistanum, ég sé til hvernig skrokkurinn verður. Utanlandsferðir verða kannski á dagskrá, ég verð nú að gera eitthvað úr sumrinu. Við fórum reyndar í góða ferð með mágkonu minni til Þýskalands á síðasta ári og getur verið að ámóta ferð verði á dagská næsta árs. Það liggur við að ég kvíði sumarfríinu, það er svo langt og manni leiðist oft svo mikið. Goðsagan um að besti tími kennarastarfsins sé í júní, júlí og ágúst á ekki við um mig. Mér finnst svo gaman í vinnunni að ég vil vera þar sem allra lengst. Gleðilegt ár 2012. Njótið þess sem allra best, það ætla ég að gera.

Aðal hestaferð sumarsins var farin síðustu helgi. Ekki var leitað langt yfir skammt heldur héldum við út á Löngufjörur, út frá Jörfa á Snæfellsnesi. Þaðan riðum við áleiðis að Snæfellsjökli.

Við hittum á stórstraumsfjöru og komumst langt út á ,,sjó". Eins og alþjóð veit er þetta skemmtilegasta hestafæri landsins, rennisléttur og harður sjávarbotn. Hófadynur hestanna eins og taktfastur trommusláttur og vindurinn lék undir ljúfa tóna. Glæsilegt útsýni er til Kolbeinsstaðafjalls og Fagraskógarfjalls, Grettisbælið kúrir í skjóli þess síðarnefnda. Snorrastaðir til vinstri og svo endalaus fjaran.

Hvergi njóta hestarnir sér betur en í þessu rennifæri. Salka fór á kostum alla leiðina, oftast eins og hugur minn en tók einu sinni af mér öll ráð þegar farið var á stökk. Ekki veit ég hvernig ég hékk á baki eftir að hafa tapað ístöðunum. Ég tók fullt af myndum á baki hennar, þ. á m. skuggamynd af okkur báðum.

Hér erum við í matarstoppi stuttu eftir að hún hafði barist upp úr drullupytti við bakkann. Hann tók verulega á og þá er gott að fylla á tankinn.

Sveitin skartaði sínu fegursta í sólskininu. Hér má sjá Eldborg

 og Snæfellsjökul. Löngufjörur ná langleiðina að honum, mest er farið á þær í Staðarsveitinni. Við fórum þó ekki svo langt en þessi mynd er tekin úr Jörfaeyjum sem eru auðvitað venjulega umkringdar sjó. En ekki þessa stund, það hefði nú ekki gengið.

     Heimleiðin var svolítið löng. Við fórum upp í hlíð Fagraskógarfjalls og eftir henni að Hítará og meðfram henni heim. Þar er landið annað en á fjörunum, leiðin talsvert torsóttari. Óvíða er þó útsýnið betra. Hér erum við Gísli á förum frá Jörfa. Á þessari mynd má sjá að íslenskir hestar eru ekki allir jafn stórir.

Það er alltaf svolítið stórbokkaleg að vera með þrjá til reiðar. Hér sit ég Loga og teymi Fáfni utan á Sleipni. Logi heltist úr lestinni skömmu síðar, var skilinn eftir á einum áningarstaðnum og sóttur síðar á hestakerru. Kannski er eitthvað að angra hann í fætinum hér en hann var þó ótrúlega fljótur að hressast og voru allir sammála um að dæma hann fyrir leikaraskap. Eins gott að hann komist ekki upp á bragðið.
     Þetta varð níu tíma útreiðatúr. Daginn eftir liðkuðum við okkur í Akraósnum. Annar hluti Löngufjara og ekki síðri en dvölin þar varð þó styttri. Vindurinn var að flýta sér heldur of mikið. Það var kalt. Það er að koma haust.
     Á morgun byrja ég að vinna aftur eftir sumarfrí. Blendnar tilfinningar.

Mér finnst ég skulda greinargerð um ástand mitt eftir síðustu færslu. Margir áhyggjufullir ættingjar og vinir hafa haft samband við gjörgæsludeild eftir að hafa lesið þessa hroðalegu lýsingu á Laugavegshlaupinu og búist við hinu versta. Ég get samt hughreyst alla með því að fréttir af andláti mínu eru stórlega ýktar. Ég hef það bara alveg ágætt og virðist ekki hafa skemmt neina mikilvæga líkamshluta. Þreytan situr auðvitað í manni og því er farið rólega af stað en ég get auðveldlega hlaupið, helst að krampar geri mér lífið leitt svona annað slagið, mjöðmin er til friðs. Lofar góðu...

Ég ætlaði nú samt aðallega að skrifa um svolítið sérkennilegan atburð sem gerðist á meðan hlaupinu stóð. Þannig var að laugardagsmorguninn 16. júlí mætti ég á bílastæðið við Skautahöllina í Laugardal til að taka rútu upp í Landmannalaugar. Á bílastæðinu hitti ég Öggu og þar sem ég var svo áfjáð í að ná sæti við hliðina á slíkum reynslubolta, sigurstranglegum að auki, var heilmikið fát á mér við að afferma bílinn. Þegar rútan renndi svo af stað varð mér hugsað hvort ég hefði gleymt að læsa bílnum. Ég ákvað samt að hafa engar áhyggjur af því þar sem hann læsist sjálfkrafa ef lykillinn er ekki í honum.

Síðan líður laugardagurinn og í hádeginu á sunnudeginum er ég aftur mætt á bílastæðinu við Skautahöllina. Þá kemur það í ljós að ég hef ekki lokað skottinu nógu vel svo bíllinn hafði staðið ólæstur allan laugardaginn og nóttina líka. Einhver glöggskyggn náungi, væntanlega í ránshug, hafði farið inn í bílinn og rótað í öllu. Það lá drasl úti um allt, eitthvað sem er ekki vanalegt í bifreiðum í minni eigu... Á gólfinu fyrir framan farþegasætið lá t.d. hulstur undan sólgleraugum og í sætinu sólgleraugun sjálf. Það undraverða við þetta er að ég var búin að leita að þessum sólgleraugum frá því í apríl! Ég var auðvitað hæstánægð með þennan þjóf og býð hann velkominn í mín hús og mína bíla hvenær sem er svo lengi sem hann tekur ekki neitt, finnur bara það sem hefur lengi verið týnt.

Það eina sem ég saknaði var ökuskírteinið mitt. Mér var tjáð að slíkum verðmætum væri oft stolið, auðvelt væri að koma þeim í verð þar sem margir vilja villa á sér heimildir og sigla undir fölsku flaggi. Ég var nú samt hvorki búin að láta vita af þessum stuldi né panta nýtt ökuskírteini þegar ég fékk símhringingu frá Fjölskyldu og húsdýragarðinum þess efnis að gestur hans hefði fundið teinið og það væri vel geymt í miðasölunni. Þetta er gott dæmi um sorgleg örlög miðaldra kennslukonu með örlítið grátt í vöngum. Það er ekki einu sinni hægt að koma persónuupplýsingum hennar í verð í undirheimunum. Væntanlega þykir íbúum undirheima þó of ótrúverðugt að kona með jafn gæðalega ásjónu geti komist í kast við lögin og þurft af þeim sökum að framvísa skilríkjum.

Jæja, þá er Laugavegurinn að baki, langur og erfiður en ég er ekkert smá stolt af mér að klára ekki langt frá þeim tíma sem ég ætlaði mér. Markmiðið var að vera á sjö tímum, helst aðeins undir en ég endaði á 7:01. Þessi auka mínúta þarna er alveg uppáhalds mínútan mín. Þetta gekk nefnilega ekkert svakalega vel hjá mér.

Veðrið var gott alla leið, mátulega heitt og skýjað á köflum. Það var samt skítakuldi uppi í Laugum og ég ætlaði af stað í jakkanum en henti honum af mér rétt fyrir start. Hljóp af stað í þunnri síðerma peysu og hlíratopp undir, kvartsbuxum og háum sokkum. Þetta var passlegt, henti peysunni af mér við Bláfjallakvísl. Gott að muna þetta seinna. Tók eina ibufen í upphafi hlaups.

Fyrsti áfanginn gekk mjög vel. Ég var af einhverjum undarlegum ástæðum sett í fyrsta ráshóp svo ég lagði af stað með Öggu, Sif og fleiri góðum. Var lengi með Sif í sjónmáli. Kom upp í Hrafntinnusker eftir 1.20. Tók eitt gel þar. Það var mikill snjór á leiðinni, vel sandborinn sem gerði yfirferðina þægilegri. Tók aðra ibufen fljótlega eftir Skerið.

Að Álftavatni gekk ferðin vel en ég fór líklega of hratt niður Jökultungurnar, var samt að reyna að hemja mig. Ég var með mikla verki sem dreifðust út frá mjöðminni þegar ég kom að Álftavatni. Ég stoppaði svolítið lengi, fór á klósettið, var að reyna að teygja og losa mig við verkina en það gekk illa. Fór frá Álftavatni 2.44 svo tíminn var góður.

Tók þriðju ibufentöfluna rétt áður en ég kom í Hvanngil en var orðin svolítið stressuð á þessari dópneyslu og ákvað að reyna að láta a.m.k. klukkutíma líða á milli taflna. Gafst þó upp á verkjunum við Bláfjallakvísl og tók parkodín forte þar. Skipti ekki um skó en fékk svolítið af steinum í skóna í ánni sem ég losaði fljótlega. Verkirnir voru ansi sárir en það var æðislegt að vaða árnar þarna, kaldar og hressandi. Mig langaði mest að setjast á rassinn í Bláfjallakvísl og kæla bólgurnar í mjöðminni og strengina aftan í lærum svo þær hyrfu fyrir fullt og allt.

Parkodínið var farið að virka vel á Söndunum og þar fór ég fyrst fram úr mönnum... áður höfðu margir farið fram úr mér. Rétt áður en ég kom að Emstrum koms svo Halla á fleygiferð en hún var í ráshópnum á eftir mér. Ég var búin að vera alein allan tímann enda voru allar konurnar í mínum ráshóp langt á undan mér. Það var því gott að getað spjallað við einhvern sem ég þekkti og ég var að segja henni frá verkjatöflunotkun minni þegar annar hlaupari varaði mig við, ég gæti lent í vökvaskorti og nýrun klikkað. Ég reyndi eins og ég gat að treina það að taka næstu töflu en var orðin helvíti slæm.

Síðasti kaflinn var eins og að vaða eld og brennistein, rosalegar kvalir! Margir fóru fram úr mér, þ. á m. margar konur úr hinum ráshópnum. Það varð bara að hafa það, ég ætlaði hvort eð er ekkert að lenda í neinu verðlaunasæti... Elín Gísla sem vann mig í Snæfellsjökulshlaupinu hélt mér samt lengi við efnið sem betur fer. Án vitleysisgangsins við að reyna að halda í við hana hefði tíminn verið óásættanlegur. Það er alveg ótrúlegt hvað maður býður sjálfum sér upp á. 

Við Ljósá var drykkjarstöð og þá var ég orðin svo aðframkomin að ég gat engan veginn tjáð mig. Starfmennirnir tíndu því brúsana upp úr beltinu mínu og fylltu á. Mér varð hins vegar starsýnt á ungan mann á sjúkrabörum, vafinn inn í álpappír. Þetta ætlaði ég ekki að láta koma fyrir mig. Ég ákvað að klára þótt tímamarkmiðið næðist ekki. Var búin að sætta mig við 7.14. Bara ekki lenda í vökvaskorti og fá nálar í æðarnar, nei takk. Engar nálar í mig. Ég tróð í mig síðasta gelinu og arkaði upp á Kápuna. Nú voru ,,bara" 5 km eftir.

Þessir síðustu kílómetrar hafa einhvern veginn liðið. Það var mikil hvatning á Kápunni og eftir Þröngá sem hjálpaði alveg svakalega mikið en þetta er samt allt í móðu. Man samt eftir að hafa sparkað í stein þannig að nöglin á stórutá hægri fótar losnaði. Bjóst við að draga blóðugt flykki úr sokkunum í sturtunni en svo var ekkert blóð. Ég komst nú bara ótrúlega óslösuð frá þessu miðað við mig, datt einu sinni (man ekki einu sinni hvar) en það var ekki neitt. Svava fór fram úr mér á Kápunni, ég var algerlega sátt við það, var búin að bíða lengi eftir henni.

Í markinu tók Ásdís Paulsdóttir við mér og leiddi mig inn í móttökutjaldið, Bogga var þarna líka, það var ekkert smá gott að sjá kunnugleg andlit. Ég var bara í einhverju verkjamóki, leið ógeðslega illa en jafnaði mig smátt og smátt. Hitti svo Öggu sigurvegara þegar ég var komin á ról. Ekkert smá flott hjá henni og verðskuldað. 

Í sturtunum var mikill troðningur og nánd... Maturinn var góður en ég hafði ekki mikla lyst og nennti eiginlega bara ekkert að borða. Í hlaupinu tók ég bara fimm gel en hafði sjö með. Ég skil nú ekkert í mér að taka ekki fleiri gel. Ég var líka með döðlur en borðaði enga. Á hverri drykkjarstöð byrjaði ég á banana, fékk mér svo vatn og að lokum orkudrykk og lét fylla á þessa þrjá brúsa sem ég hafði meðferðis, einn af vatni, tvo af orku. Á síðustu drykkjarstöðvunum skipti ég reyndar orkunni út fyrir goslaust kók sem er alveg hreint undursamlegur drykkur. Hélt svo áfram eins og mér hafði verið sagt. Maginn var nú ekkert svakalega hress með alla þessa orkudrykki og svo ibufenið. Ég held ég hafi tekið fimm töflur, er samt ekki alveg viss. Hausinn datt reglulega úr sambandi.

Ég ætla aftur í Laugavegshlaup en það verður aldrei þegar ég á í meiðslum eins og núna. Ég var búin að vera með verki hér og þar í fótunum allt æfingatímabilið og ég geri það aldrei aftur að hlaupa svona meidd (rosa auðvelt að segja það núna). Þeir kaflar sem mér leið vel (sem var þegar verkjalyfin virkuðu) voru geggjaðir. Þetta er rosalega skemmtilegt hlaup ef maður er vel upp lagður. Það var ég ekki núna en það verður síðar.

Þegar mágkona mín kom með þá hugmynd að fara í fjölskylduferð til Þýskalands verð ég að viðurkenna að mér fannst það ekkert voðalega spennandi áfangastaður. En maður verður auðvitað að reyna að hala inn einhverjum punktum hjá tendafjölskyldunni þannig að ég maldaði ekki í móinn heldur pantaði flugsæti handa minni fjögurra manna fjölskyldu, tengdasonurinn var skilinn eftir heima (hann er ekki búinn að hala sér inn nógu mögum punktum ;-).
     Svartiskógur varð fyrir valinu sem dvalarstaður vegna þess að í nágrenninu er nýlegur skemmtigarður, Europa Park, sem börnin vildu ólm og æst komast í. Við leigðum okkur ægilega fínt hús í þorpinu Dittishausen og höfðum það heldur betur huggulegt, það litla sem við stoppuðum í ferðinni. Þetta hús heitir Haus Ina og er tveggja íbúða og var því fyrirtaks gististaður fyrir okkur. Það er hægt að leigja hér. (Vonandi fæ ég einhvern afslátt næst). Önnur mágkona bættist reyndar í hópinn á seinni stigum skipulagningarinnar og leigði hún hús í næstu götu. Gasalega sniðugt alveg hreint. Við vorum því þrettán alls, níu í okkar húsi og fjögur í hinu. Stór hópur sem sagt. Því miður gleymdist alveg að taka hópmynd, dæmigert.

     Ýmislegt var gert til afþreyingar og eins og ég minntist á var lítið staldrað við. Við byrjuðum á að fljúga til Frankfurt og þar beið okkar ægilega fínn Audi með innbyggða ,,Frau Schwartz"  sem leiðbeindi okkur hratt og örugglega á leiðarenda seint um nótt. Eftir maraþonsvefn sem rofnaði ekki fyrr en eftir hádegið var haldið til Bodensee. Þar var skoðaður bærinn Konstanz sem getur verið að tilheyri Sviss (er ekki alveg viss, vatnið er á mótum þriggja landa) og blómaeyja með mörgum afar fögrum rósum og alls konar öðrum fallegum jurtum sem ég kann ekki að nefna. Þetta var alla vega allt ægifagurt allt saman, engin spurning um það.

     Þriðja daginn var svo farið í þennan langþráða skemmtigarð. Mér finnst nú frekar kostulegt að velja áfangastað með tillits til nálægðar við skemmtigarð þar sem ég er nú ekki beinlínis heitasti aðdáandi slíkra staða á jörðinni. En þetta var alveg þokkalegur dagur þegar upp var staðið, dálítið dýr en krakkarnir elskuðu öll leiktækin sem þeir gátu látið hrista sig og skekja frá morgni til kvölds. Öllum til undrunar, ekki síst sjálfri mér, lét ég til leiðast að takast á loft í nokkrum drápstólum, mest til að fá eitthvað fyrir fúlgurnar sem ég borgaði í aðgangseyri. Allir hafa sinn djöful að draga. Minn er lofthræðsla. Þeir sem urðu samferða mér í víkingaskipinu sem hófst hátt á loft og vaggaði fram og til baka (svipað Töfrateppinu í Tívolí í Kaupmannahöfn) fengu óvænta ánægju af að sjá mig, náföla og skjálfandi, stjórna andardrættinum (anda inn, blása út, anda inn, blása út....) og róa sjálfa mig með möntrunni: ,,þetta er alveg að verða búið, vertu nú róleg" í kaupbæti. Þetta var mjög erfið lífsreynsla, það get ég sannfært ykkur um, og óvíst að ég bíði hennar nokkurn tímann bætur. Hins vegar var mjög gaman að fara í gervi-flúðasiglingu, ekki síst að fylgjast með þessum níu ára stelpum bókstaflega missa sig í trylltri kæti.

Mömmurnar skemmtu sér líka bara vel og voru sko eiginlega næstum ekkert hræddar og misstu sig alls ekki neitt. Ligga ligga lá, þetta geta þær.

     Garðurinn á að endurspegla alla Evrópu, hvert svæði heitir eftir einu Evrópulandi og þar er eitthvað sem minnir á það. Nýjasta viðbótin er okkar ástkæra og hjartfólgna Ísland. Á svæðinu var m.a. að finna lífsstílssbúðina ,,Fallegur" og við skelltum okkur í siglingu á hvalveiðiskipinu ,,Ísafirði". Sú ferð reyndist hin mesta svaðilför því að á næsta bát, ,,Egilsstöðum", voru snarvitlausir útlenskir krakkaormar sem beittu hvalveiðibyssunum á okkur sakleysingjana frá herlausa landinu þar til að ekki var lengur á okkur þurr þráður. Ég er ekki frá því að kvenveskið mitt hafi látið verulega á sjá eftir þann hildarleik, að ekki sé minnst á vandaðan klæðnaðinn sem varð allur krumpaður og hálfónýtur loksins þegar hann þornaði. Svona er þetta samt náttúrulega alltaf á Íslandi, maður veit aldrei hvenær maður lendir í næstu skúr. Eitthvað hefur tungumálið samt staðið í þýskaranum:

    Nóg um þennan skemmtigarð. Við erum náttúrulega Íslendingar og verðum að komast í verslanir! Við fundum H&M í eftirfarandi borgum: Freiburg, Villingen og Stuttgart. Óþarft er að taka það sérstaklega fram að ferðatöskurnar bólgnuðu nokkuð út eftir heimsóknir í þau ágætu magasín og fataúrval fjölskyldunnar samanstendur nú af talsvert fleiri eintökum og er mun fjölbreyttara en fyrir ferðina. Það þykir mér nú barasta gott og blessað, ekki er hægt að ganga endalaust í sömu gömlu lörfunum ár eftir ár.
     Náttúrufegurð Svartaskógar var kvödd og ferðinni var haldið til München með örlitlu hliðarspori til Stuttgart en það er sá staður sem kom allra mest á óvart. Í upphafi var stefnan sett á Mercedes Benz safnið sem sumir, ekki ég, skoðuðu af áhuga. Við fundum afar viðeigandi bifreið handa heimasætunni á bílasölunni. 6,7 milljónir, er það nokkuð of mikið? Bíllinn passar!

     Stuttgart er ekki fegurðarsneydd og líflaus iðnaðarborg eins og ég bjóst við heldur hugguleg stórborg sem byggð er ofan í dal og dreifir sér fagurlega um hlíðarnar í kring. Mér skilst reyndar að íbúar svæðisins séu aðhlátursefni annarra Þjóðverja vegna óhóflegrar sparsemi. Hvernig er það hægt?

     Þarna eru falleg torg, gosbrunnar og hallir að ónefndu iðandi mannlífi. Veðrið var líka afskaplega gott og það gerir oft gæfumuninn. Í Stuttgart komst ég líka í flottustu Esprit verslun ,,ever"... og þar voru margar gæðalegar flíkur á gríðarlega góðum afslætti. Gerði ég þar fágæt kaup sem seint munu líða úr minni.

     Loks var haldið til München. Þar eyddum við einum degi í slíkri dómsdags úrhellisrigningu að elstu menn muna ekki annað eins. Við fórum í dýragarðinn en vesalings málleysingjarnir hímdu undir vegg og reyndu að halda í sér lífinu í veðri sem fæstir þeirra þekkja í upprunalegum heimkynnum.

    Stemmningin var óneitanlega orðin svolítið eitruð hjá mannskapnum líka svo við flúðum niður í miðbæ þar sem við, ótrúlegt en satt, fórum aðeins í verslanir og út að borða. Ég hef svo sem kynnst borginni ágætlega enda heimsótti ég systur mína þangað þegar hún bjó þar. Það er ekki alltaf rigning í München, hún er mjög falleg borg, alveg passlega stór með fullt af torgum, gosbrunnum, höllum, görðum og... verslunum.

     Hringnum var svo lokað í Frankfurt þar sem Audiinn og Frau Schwartz voru kvödd eftir 1700 kílómetra langa samveru. Þakka ég þeim fjarska góð kynni. Áður en ég hætti verð ég að taka fram að menntaskólaþýzkan reyndist betri en ekki neitt og get ég hiklaust fullyrt að brjóst Úrsúlu Karlsdóttur hefði barmafyllst af stolti hefði hún heyrt í mér. Aber eine Überraschung!
     Ég hef aldrei flogið til eða frá Frankfurt en þetta er fjölsóttur flugvöllur skilst mér, alla vega af Íslendingum. Hallærisgangurinn þar kom hreint ótrúlega á óvart, segi ekki meir um það. Það var alla vega gott að koma heim með góða veðrið í farteskinu.
    Heima er bezt.

,,Ég brúa, girði, götu ryð" orti Eggert Ólafsson á 18. öldinni. Í kvæðinu birtast kynjahlutverk þess tíma glögglega. Á meðan bóndinn hamast við að yrkja jörðina og færa björg í bú er konan heima að undirbúa komu hans. Móttökurnar eru ekki af verra taginu. Þegar hann kemur heim, þreyttur og hrakinn tekur hún á móti honum með hlýju hjarta síns og endurnýjar mikilvægt starfsþrek hans. Hlutverk þeirra eru gerólík en Eggert metur þau að jöfnu, án konu sinnar getur bóndinn ekki sinnt störfum sínum og þá er allt í voða. ,,Hjarta mitt er helmingað, hlakka ég til að finna það" er að mínu mati fallegasta línan í ljóðinu, þessi orð birta svo mikla virðingu fyrir hjónabandinu, hjónin þarfnast hvors annars svo innilega og geta ekki lifað án hvors annars. Bókstaflega, ekki tilfinningalega.
     Er þessi hugmynd tímaskekkja? Þurfa hjón á hvoru öðru að halda í nútímasamfélagi? Líklega ekki enda býr stór hluti fullorðinna einn og vill ekki skipta á því fyrir allar gersemar í heiminum. Enginn þarf á öðrum að halda. Bókstaflega.
     En þegar kona þarf að verja tún sín og sumarbústaðalönd þarf hún að leggja í girðingarvinnu. Það er mjög erfitt þegar helmingur hjarta hennar sinnir öðrum störfum alla daga, nætur, vikur, mánuði, ár. Undanfarna daga hef ég beðið bónda míns í kotinu litla við holtið háa með tár á kinn og ugg í brjósti um að einmitt á þeirri stundu sé fyrsta tvílemba nágrannans að demba sér inn á túnið að tæta í sig þessar hugrökku litlu grasnálar sem hafa vogað sér upp í hinn andkalda íslenska sumarvetur. Æ, mig auma! Girðingarnar gera lítið gagn og breyting þar á er vart annað en nær ósýnilegur vonarneisti í innstu hjartarótum mínum.   
     Þótt ótrúlegt megi virðast er 10. júní í dag. Fagurt er á fjöllum en ekki beinlínis sumarlegt.

     Þetta gengur ekki lengur, hvorki kuldinn, götóttar girðingarnar né að vera nútímakona sem þarf á karli sínum að halda. Bókstaflega.

Hvernig hafa undanfarnir dagar lífs míns liðið? Þeir hafa verið annasamir og viðburðaríkir. Ofurhægt netsamband heimilisins hefur hins vegar komið í veg fyrir að viðburðirnir hafi hingað til verið færðir til bókar... já eða nets. En nú er ég farin að lifa hinu lífinu mínu. Lífinu frá lokum maí fram í miðjan ágúst. Það líf á fátt sameiginlegt með lífinu aðra mánuði ársins. Þetta er svolítið eins og að vera með geðhvörf, alltaf eitthvað nýtt að gerast. Rólegheitalífið sem fylgir löngu sumarfríi býður upp á að hægt er að bíða eftir að forrit hlaðist niður svo hægt sé að setja inn myndir og texta. Hér koma því markverðustu atburðir  vorsins:

Dæturnar eru búnar að vera dæmalaust duglegar í vetur. Sú eldri telst ekki lengur barn í lögum en móðurhjartað slær enn og flöktir og titrar í fjarveru barnsins sem er farið að vinna úti á landi og býr hjá kærastanum. Það var alveg sama hvað ég gerði, barmaði mér undan einmanaleika og óbærilegum tómleika tilbreytingarsnauðra daga í fjarveru frumburðarins, hún stóð fast á sínu. Þegar brottförin nálgaðist greip ég ökkla hennar traustataki en hún dró mig bara á eftir sér þar til ég missti takið og lá rifin og tætt, forblaut og grátandi í reykmekki er hún spólaði út úr innkeyrslunni. Tilfinningaþrungið andartak horfði ég á eftir henni taka sín fyrstu skref inn í framtíðina þar sem foreldrarnir skipta engu máli. Óhjákvæmilegur hluti ferils sem hófst 18 árum fyrr.

Sú litla er enn undir verndarvæng mínum en þarf ekki mikið á mér að halda. Hún er búin að standa sig geysilega vel í tónlistinni í vetur og spilaði með hljómsveit 2 í Seljarnarnesskirkju. Ef ég kynni betur á tölvur og væri með betra netsamband myndi ég setja inn myndband hér en í staðinn er hér ljósmynd:

Hápunktur vetrarins voru samt tónleikar á opnunarhátíð Hörpu þann 15. maí. Er þetta framtíðar vinnustaðurinn?


Helgin þegar opnunarhátíðin var haldin var viðburðarík og við fórum tvær ferðir í sveitina að fylgjast með sauðburði. Hér áður fyrr vorum við dugleg að taka okkur frí og hjálpa til en núna erum við latari við það. Ég lenti t.d. í því að vera úti í fjárhúsum þegar ær fór að bera sig við að bera. Af meðfæddri hjálpsemi og samviskusemi dreif ég mig niður í króna sem var svoleiðis vaðandi í drullu, einhver skítaredding hjá bróður mínum sem er allt of framsækinn og fjármargur bóndi. Kindin lét illa að stjórn og endaði á að ég varð útötuð í sauðfjársaur og þurfti að kalla móður mína til aðstoðar. Niðurlæging mín á sér engin takmörk. En falleg eru lömbin,

friðsæl og saklaus.

Við mæðgur eigum enn okkar eigin fjárstofn. Þessi fékk hrút og gimbur undan Elísabetu sinni (Elísabetu II). Þau heita Nanna og Nói:
Svört mín varð þrílemd eins og hún á kyn til. Eftirminnilegasta upplífun mín í sauðburði er þegar ég mætti í sveitina vorið 2000 og tók næturvakt. Þá var amma Svartar, Grána (já ég veit, ég er frumleg í nafngiftum) búin að bera þremur lömbum og eitt var fatlað. Um nóttina sá ég Gránu teygja sig eitthvað upp fyrir jötubandið og kíkti á og sá þá hvorki meira né minna en afturklaufir á fjórða lambinu standa aftur úr henni. Þegar svo er í pottinn búið, lambið kemur aftur á bak, liggur lífið á að draga lambið út sem fyrst annars kafnar það í fæðingarveginum. Þannig bjargaði ég fjórða lambinu hennar Gránu og ég hef aldrei verið jafn roggin með árangur minn í fjárdrætti. Ein gimbur var látin lifa af þessum fjórlembingum og er hún amma þessara þrílembinga minna. Hún varð hins vegar aldrei þrílemd sjálf, genið sleppir greinilega kynslóðum. Svona er sauðfjárræktin heillandi viðfangsefni.

Það er nú ekki langt í sauðarsvipinn þarna.
Ætti ég að nefna þennan Surt? eða er einhver með betri tillögu?

Kindin sem eldri dóttir mín á varð líka þrílemd en stúlkan sú hefur verið dæmalaust heppin með sauðfjárkyn og er Höttu hennar minnst fyrir ærlegt langlífi en hún fékk að lifa þar til hún varð 12 vetra og skilaði ávallt gildum dilkum af fjalli. Botna er afkomandi hennar, geysilega fjársterk.

Þessi ær var svo vinsamleg að bera fyrir myndavélina og karar hér lömbin sín tvö. Nú væri gaman að vita hvort lesendur eru með þetta litaafbrigði íslensku sauðkindarinnar á hreinu?
Þessar ær fengu að njóta útiverunnar á meðan þær biðu þess að verða léttari. Eins og meyjar i kvennabúri. Þess má geta að allar þessar ær eru einstæðar mæður, hrútarnir koma hvergi nálægt uppeldinu. Svona er samfélag sauðkindarinnar skammt á veg komið í átt að siðmenningunni.
Og veðrið var gott í sveitinni.

Við erum líka í hestaræktinni. Helstu fréttir af þeim vettvangi er að reiðskjótum okkar hefur fjölgað. Salka hefur nú verið tekin í notkun sem reiðhestur og gefur góð fyrirheit um framhaldið. Hér er bóndinn sjálfur sem sjaldan sést á síðum þessa bloggs með tilvonandi gæðing sinn. Sennilega verðum við þó að bíða þess að botnfrjósi í helvíti áður en hann fæst til þess að bregða sér í útreiðatúr.
Ég mun hins vegar sitja hann Galdur minn einhvern tímann í sumar. Það er engin spurning. Hann er nú í framhaldstamningu og verður vonandi ekki síðri en sæmilegur.

Jamm og jæja. Nú verð ég að kveðja í bili en lofa að láta sjá mig oftar á næstunni. Þær lestrarhetjur sem komast í gegnum þennan orðaflaum mega alveg kvitta fyrir. Yfir og út.

Samkvæmt nýjustu dómsuppkvaðningu heilsufjölmiðlanna eru Íslendingar of feitir. Ekki ætla ég að taka út refsingu vegna þessa dóms þótt Íslendingur sé. Ég er ekki of feit. Ég er hins vegar of þung að mínum dómi. Að minnsta kosti veitti mér ekki af að losna við nokkur kíló fyrir stóra hlaupið framundan, 55 km á milli Landmannalauga og Þórsmerkur í sumar.
     Þegar slík vegalengd er hlaupin skiptir hvert gramm miklu máli því skrefin eru ófá og höggin sem liðamót, liðbönd, vöðvafestingar, sinar, taugar og ég veit ekki hvað þurfa að taka á sig óteljandi. Til þess að lágmarka álag er gott að bera færri en fleiri kíló. Þetta er áhyggjuefni, það er nefnilega ekkert auðvelt að léttast þegar maður er ekki of feitur, bara of þungur.
     En hvað borða ég, get ég tekið eitthvað út eða látið minna ofan í mig? Í ljós hefur komið að ég ét meira en öll hrossin í Víðidal. Alltaf skal ég klára matinn minn, hversu mikið sem sett er á diskinn enda vel upp alin stúlka. Það skrítnasta er samt að það er alveg sama hversu óhemjumagni af mat ég graðka í mig, ég verð ekki södd fyrr en um tveimur tímum eftir að ég lýk mér af. Og þar sem ég hika ekki við að hrúga sem allra mestu á diskinn minn verða afleiðingar að tveimur tímum liðnum hörmulegir magaverkir, svefnlausar nætur og annað læt ég nú barasta ekki uppi.
     Ég hef orðað þetta vandamál við tvær vinkonur mínar sem báðar eru hlauparar. Þær könnuðust mæta vel við það og eina ráðið sem þær gátu gefið mér var að beita sjálfsaga. En, æ, það er óþolandi að hætta að borða áður en maður verður saddur! Getur einhver gefið skýringu á þessu vandamáli, er það bara að finna hjá íþróttafólki og veit einhver betra ráð? Á ég kannski að borða 100 grömm af bómull áður en ég tek til við hádegismatinn?

Þegar pennaletin hrjáir mann er langt á milli færslna. Það gerir kannski ekkert til, textinn verður bara innihaldsríkari fyrir vikið. Hér verður t.d. greint frá tveimur stórviðburðum  í einum pakka.
     11. desember varð litla skottan níu ára. Það líður ekki á löngu þar til ég verð að finna nýtt leyniorð fyrir hana því hún er hreint ekkert svo lítil lengur. Afmælisgjafirnar endurspegla þetta; færri leikföng, fleiri flíkur... og almenn ánægja með það. Sprelligjafirnar vantaði ekki eins og þessi góðu gleraugu sem gegna líka hlutverki sogrörs þegar mjólkin góða er teyguð:

    Bekkjarsysturnar komu í heimsókn daginn fyrir afmælið og fengu m.a. að borða þennan dýrindis kastala sem móðir afmælisbarnsins (semsagt ég) útbjó af mikilli gleði og auðmýkt:

    Allar stelpurnar nema ein þáðu boð um gistingu (það er verið að venja við fyrir unglingsárin...) Þetta hefur lítið tíðkast í bekknum en allar sváfu vel og lengi utan ein sem fór heim um miðnættið. Vonandi er þetta vísbending um betri samskipti í þessum dramatíska stelpuhóp.

    Afmælisdagurinn sjálfur var viðburðaríkur, hófst á danssýningu stóru systur og svo var fimleikasýning og þá kom sér nú aldeilis vel að hafa fengið nýjan fimleikabol í afmælisgjöf frá ömmu og afa. Um kvöldið ruddust ættingjarnir í matarboð og belgdu sig út af mat sem mamman hafði útbúið af miklum myndarskap, ekki er nú að spyrja að því. Þessi voru t.d. á meðal gesta, stórasystir og kærastinn hennar:

    Að afmæli loknu tók biðin eftir jólunum við. Jólasveinarnir hópuðust til byggða, sá fyrsti að kveldi afmælisdagsins eins og lög gera ráð fyrir. Eitthvað átti jólasveinninn erfitt með að finna réttu gjafirnar í skóinn og skildi illa fyrirmælin sem fyrir hann voru lögð í formi óskalista á hverju kvöldi! Hann fékk samt alltaf eitthvað fyrir sinn snúð, kökur, mjólkurglas, skyr, kerti eins og við átti í hvert sinn. Í lokin var hann loksins farinn að ná þessu.
    Svo voru það jólatónleikarnir. Allavega þrennir hjá litla tónlistarnemanum á heimilinu og einir hjá sinfóníunni. Þetta er það sem þarf til að koma manni í jólaskap. Ef ég kynni aðeins betur á tölvur (lesist: hefði meiri þolinmæði) myndi ég setja myndband hér en þeir sem vilja geta bara komið í heimsókn og horft á snilldarflutning á þekktum jólasmellum.
    Mikill spenningur ríkti á heimilinu hjá tví- og ferfætlingunum. Gleðin hjá þeim ferfætta náði hámarki þegar jólatréð var sett upp. Nú þurfti ekki lengur að treysta á háa kertastjakann á stofugólfinu fyrir loftfimleika heldur var þarna kominn nýr vettvangur fyrir ýmiskonar eltingaleiki og klifurkúnstir.

Verkefnið við þessa mynd er að finna jólaköttinn:

    Þarna er hann, efst uppi í toppi. Eitthvað hefur jólaskrautinu fækkað þessi jólin og tréð er búið að leggjast á hliðina, greinarnar dottið af og ég veit ekki hvað. En það er nú samt dálítið gaman að þessu enda er engu stórfé eytt í einhverjar dýrindis safnarakúlur á jólatréð sem ekki má anda á fyrir vikið.

    Að lokum komu jólin, hátíðleg og bara alveg ágætlega lukkuð. Maturinn heppnaðist að mestu og þó sósan hafi minnt mest á vélstrokkað tilberasmjör þá bragðaðist hún alveg ágætlega. Í fyrsta sinn voru jólagestir í mat á þessu heimili, tengaforeldrarnir puntuðu ægilega upp á hátíðarhöldin, gaman að því. Annað var óbreytt, tíunda árið í röð stilltu stelpurnar sér upp við jólatréð áður en pakkarnir voru opnaðir:

    Margt hefur breyst en spenningurinn fyrir jólapökkunum er sá sami. Allir fá þá eitthvað fallegt. Í ár var hreyfingarþema í pökkunum, hjól og snjóbretti voru á meðal gjafa. Heldur betur í takt við áherslur húsmóðurinnar, ætli hún hafi séð um að velja?
    Nú er heimilisfók búið að liggja í dvala bókstaflega í þrjá daga. Það hefur varla verið farið út úr húsi ef undanskilinn er einn hringur um hverfið á jóladag og snjókallagerð í garðinum. Hann entist nú ekki lengi enda brast á með hellirigningu og roki svo ekki varð hundi út sigandi annan í jólum.

    Svo hart kvað að hreyfingarleysinu að þegar loksins var sprett úr spori festist rassinn í nístandi sárum krampa. Það er kannski jákvætt að geta sagt það en rassinn á mér er greinilega vanur öðru en að á honum sé setið!
    Þetta er orðið gott í bili. Ég óska lesendum gleðilegrar restar og læt heyra í mér eftir áramótin til að gera upp árið 2010.
   

Heldur betur kominn tími á bloggfærslu! Það er búið að vera nóg að gera en nú eru prófin búin hjá mér, bara 10 sjúkrapróf eftir. Það hefur greinilega verið einhver vírus í einni stofunni...
     En koma tímar koma ráð. Eftir helgi verður vonandi hægt að hella sér í jólabókalesturinn af fullum krafti. Kannski svolítið nördalegt en mér finnst jólabækurnar það mest spennandi við jólin... jú og svo jólaskrautið kannski eitthvað smá. Það lítur út fyrir að bækurnar í ár sprengi allan skala í viðtökum bókagagnrýnenda og hver skruddan af annarri fær fimmstjörnudóma. Ég sit því sveitt við fram í febrúar að lesa alla þessa snilld og veitir sjálfsagt ekki af vökustaurum við það verk. Svona án gríns þá er nú úr vöndu að ráða því ég er ekki það fljót að lesa að ég geti hesthúsað heilu jólabókaflóði áður en það næsta skellur á. Svo á ég líka fleiri áhugamál, fjölskyldu og er í vinnu.
     Ein er samt búin, fimmstjörnubók meira að segja. Svar við bréfi Helgu eftir Bergsvein Birgisson. Hún stóð fyllilega undir væntingum og er skyldulesning fyrir sveitalubba landsins. Það er svo yndislegt að lifa sig inn í kynngimagnaðar lýsingar á ástinni á sveitinni og búskapnum. Gaman að lesa vandaðan texta þar sem orðaforðinn er sóttur langt aftur í tímann en á svo vel við í dag. Svo er hún bara 100 blaðsíður - nákvæmlega.
     Sagan fjallar um valið á milli skylduræktarinnar og ástarinnar, hvernig velur maður á milli tveggja hluta sem maður elskar. Þar kemur tryggðin inn í og ég ætla ekki að segja meira. Góð pæling sem allir hafa gott af að velta fyrir sér, það er ekki ásættanlegt að hlaupa alltaf burt frá vandamálunum. Það veitir engum hamingju til lengdar. 
     Nú er ég að lesa bók með langan titil en ég kýs þó að kalla Jón. Í henni er sagt frá tímabili í ævi Jóns Steingrímssonar þar sem hann dvaldi í helli í Mýrdalnum á tíma Kötlugossins 1755. Mikill nördalestur fyrir íslenskukennarann en lofar góðu, svolítið sérstakur stíll. Meira um það von bráðar.

Af gömlu konunni er það að frétta að hún mætti til vinnu í myrkvaða kennarastofu í morgun. Upp spruttu syngjandi kennarar með logandi kertaljós og bakkelsi í stöflum. Í dag er ég svo búin að troða í mig miklu magni af kræsingum, allt frá áðurnefndu kruðeríi og að fimm rétta indverskri máltíð með nokkrum sneiðum af dýrindis súkkulaðiköku í millitíðinni.
    Þótt sálin og andlitið séu síung tekur skrokkurinn aldrinum afspyrnu illa og reynir allt hvað hann getur til að sannfæra eigandann um að  þráhyggja um bætingu í íþróttum sé ekki góð hugmynd á gamals aldri. Hann launaði mér því misnotkun undanfarinna ára með því að gefa mér hælspora í afmælisgjöf. Nístandi sár andskoti sem kemur í veg fyrir alla hreyfingu. Heldur bagalegt þegar svona margar kaloríur eru innbyrtar. Og annað eins framundan.
    Nú óttast ég mest að vera lögð inn á lokaða deild fyrir alvarlega trufluð gamalmenni. Kannski ekki að ástæðulausu, maður þarf nú að vera stórlega ruglaður til að birta svona hræðilega mynd ótilneyddur af sjálfum sér á opinni vefsíðu og gerast ofan í kaupið sekur um slíkan barnaskap að finnast alveg sjúklega gaman að eiga afmæli svona einu sinni á ári.
    Þangað til ætla ég að hafa kjánalæti og lífsgleði að leiðarljósi. Bið bara að heilsa úr spennitreyjunni.
   Guðrún ofurspennta

Nú er aldeilis kominn tími á ferðasögu. Ég kom nefnilega heim frá kanadísku stórborginni Toronto fyrir hálfum mánuði! Síðan tók við afskaplegt annríki með Akureyrarferð helgina á eftir. Því miður gleymdist myndavélin í norðurferðinni því veðurblíðan var einstök, við fylgdumst með litla gimsteininum spila í nýja tónlistarhúsinu Hofi og skelltum okkur í gegnum fimm veggöng á leiðinni heim. Það hefði ekki verið slæmt að eiga myndir af þeirri ferð en svo fór sem fór.
    Toronto var hins vegar mynduð í bak og fyrir enda prýðisgott myndefni.
Þetta er stærsta borg Kanada, eða risastór eins og sést. Með fullt af bílum og húsum og fólki og búðum og verslunarmiðstöðvum og veitingastöðum og kaffihúsum sem ég fór oft á og söfnum sem ég fór ekki á. Þarna sést t.d. glitta í CN turninn sem einu sinni var hæsta mannvirki heims eða þangað til einhverjum olífurstum datt í hug að byggja eitthvað hærra. Ég fór ekki upp í turninn.
Ég fór hins vegar út í náttúruna og skoðaði Niagara Falls. Þar er mjög mikið af vatni. Ég sigldi inn í fossana á bátnum Maid of the Mist eða Þokumeynni. Þar var fossúðinn í amerísku magni en sem betur fer var konu útvegað sallafínni kápu/plastpoka til að verjast því að vökna.
Það var óneitanlega kostulegt að fylgjast með öllu þessu bláa fólki streyma í bátana og úr þeim. Bærinn við fossana var líka ógleymanlegur og var eins ónáttúrulegur og hægt er, svona hálfgert Las Vegas með spilavítum, bíóum, hryllingsbúðum og allt eftir því.
Mér leið hálfpartinn eins og Gosa á The Pleasure Island. Fannst eins og það væri verið að plata mig. Næst vorum við svo teymd í það sem okkur var sagt að væri elsta þorp Kanada, alveg ekta og upprunalegt. Þetta var Niagara on the Lake.

Ægilega huggulegt þorp alveg hreint en einhvern veginn fékk ég aftur á tilfinninguna að það væri verið að leiða mig í gildru. Í hverju einasta húsi var verslun með hrikalega freistandi og dúllulegum varningi sem að sjálfsögðu var alveg ekta kanadískur heimilisiðnaður...
Ég keypti ekki neitt.
     Þótt ferðin að Niagara Falls hafi verið samfelldur gargandi hallærisgangur rættist í henni gamall bersnkudraumur minn. Alveg frá því að ég sá Marilyn Monroe leika í mynd sem gerðist við fossana hefur mig langað til að berja þá augum. Nú er ég búin að því - tjékk.

     Aftur komin til Toronto hitti ég aðra fegurðardís, miklu fallegri en Marilyn, en það var Sóla hin fertuga. Ásta síamssystir hennar var ekki langt undan og þær þurftu auðvitað að glenna sig  framan í myndavélina. Það var ekki amalegt að komast í fertugsafmæli flottustu skvísunnar í bænum og fara út að borða á kínverskt hlaðborð með vel völdum skutlum enda átum við eins og við gátum.
Matur er aðalaðdráttarafl erlendra stórborga að mínu mati. Að njóta þess að borða alls konar mat frá fjarlægum heimshornum án þess að fara á hausinn er upplifun sem ég er tilbúin að borga fyrir. Í þessari ferð borðaði ég indverskan mat, kebab, grískan mat, kínverskan mat og amerískan mat að sjálfsögðu. Þetta var allt saman afar bragðgott og góð upplifun. Ekki skemmdi fyrir að á indverska staðnum var indverskt fólk að borða, á kínverska staðnum kínverjar o.s.frv. Þannig fékk maður staðfestingu á að þar væri boðið upp á upprunalegan og ekta mat. Hér eru aftur á móti nokkrir grínverjar að gúffa í sig:

Félagsskapurinn og stemmningin var náttúrulega svo æðisleg að matartíminn var eins og í himnaríki. Enginn var fúll og geðvondur, allir glaðir og tilbúnir að bregða á leik eins og þær sem hér sjást: Sóla, Íris, Bára og María. Á myndina vantar Berglindi og Ástu sem voru á hlaðborðinu að graðka einhverju gómsætu á diskana sína, örugglega í fjórðu ferðinni. Nú svo var ekkert uppvask og enginn heimalærdómur sem beið eftir máltíðina. Það kalla ég að njóta lífsins.
     Aðalmarkmið ferðarinnar var auðvitað að kynna sér kanadískt menntakerfi og heimsækja þarlenda skóla. Kanadískt menntakerfi er í einu orði sagt vel heppnað! (Þetta voru reyndar tvö orð en hvað með það). Það lá við að það þyrfti að draga mig burtu úr skólanum sem ég heimsótti og það voru nokkrar ástæður fyrir því. Fyrir það fyrsta var hverfið mjög aðlaðandi, meira að segja stranglega bannað að kúka á gangstéttarnar.

Eins gott að halda í sér, 5000 kanadískir dollarar er mikið fé og réttara að eyða þeim í verslunarmiðstöðvum. Hverfið var greinilega dvalarstaður fínu og flottu Kanadabúanna, um það vitna ríkmannleg húsakynnin og bifreiðaeignin (dóttir mín tók strax eftir þessum Benz, 2011 módelið, eitthvað blah?)

Heimsóknin í skólann byrjaði reyndar ekki vel. Við mættum of seint. Það seint að lögreglan tók á móti okkur og vildi eiga við okkur nokkur orð...
     Allt í góðu samt. Lögreglan er fastur hluti af skólalífinu, heldur uppi aga og tryggir að allt fari fram samkvæmt lögum í skólanum. Það er sko góð hugmynd. Svo voru lögregluþjónarnir hörku hressir og flottir. Hér eru þeir ásamt yfirmanni ræstinga í skólanum og skólastjóranum ofurspræka.

Það var ekki laust við að sumir samstarfsmenn mínir létu sig dreyma um að ögra lögreglukonunni svo hún neyddist til að beita afli og handjárna þá...
     Þarna hittum við einnig aðstoðarskólastjóra og sérkennara og leiddu þeir okkur um vel búinn og glæsilegan skólann. Þetta var kaþólskur ríkisskóli fyrir 14 - 18 ára nemendur (Secondary High) þar sem áherslan var á siðmennt en ekki trúarbragðafræðslu og rekin afreksbraut fyrir íþróttafólk eins og í Borgó. Það er skemmst frá því að segja að við fengum konunglegar móttökur hjá nemendum. Trommusveit spilaði rokk og ról og hergöngumarsa...

og heimilisfræðastofan var dúkuð og skreytt. Búið var að útbúa morgunverðarhlaðborð. Við erum að tala um egg Bénedicte, ávaxtasalat og det hele...

Það var ekki annað hægt en að vera sáttur með þetta. Svo dró skólastjórinn eitthvað óvænt upp úr pússi sínu til að hafa með kaffinu á eftir. Það er eins og ég sagði, þetta var sögulegt!
     En allt tekur enda og eftir fjögurra daga dvöl var borgin við Ontariovatnið kvödd. Ég gæti haldið endalaust áfram að telja upp allt sem ég gerði í ferðinni; hvað ég gerði góð kaup í verslunarmiðstöðvunum, hvað mjólkurkaffið á Starbucks var gott og hvað það var gaman að hlaupa út um allt með fráustu íslensku framhaldsskólakennurunum en ég læt gott heita. Mæli tvímælalaust með Toronto og endilega kíkið við í einhverjum skóla þarna, þar er sko fjörið!

 Kaldárbakkarétt var haldin á sunnudaginn síðastliðinn og að vanda leit fjölskyldan við svona til að viðhalda hefðinni, að fara í réttirnar til að hjálpa bóndanum við fjárdrátt. Smalamennskur gengu ágætlega daginn áður svo álitlegur fjöldi sauðfjár var samankominn í safngirðingunni og almenningnum þegar við mættum á svæðið. Veðrið var ákjósanlegt, jafnvel heldur mikill hiti. Vel gekk að draga ærnar í dilka, þetta er enginn búskapur hjá bóndanum mági mínum svo ég dró bara tvo dilka fyrir Mýramenn.

Í sveitinni er búið að gera stólpagrín að háværum áhyggjum borgarbarna af meðferð fjárins í göngum og réttum. Stofnanir sem láta sig málið varða hafa lagt til að settar verði reglur til að gæta að velferð skepnanna áður þeim er slátrað, þær hlutaðar í sundur og pakkað niður í aðgengilegar neytendapakkningar. Það á m.a. annars að koma í veg fyrir að lömbin hlaupi of lengi eða hratt, séu látin vaða djúpar ár eða klifra í bröttum klettahömrum áður en þau eru send í opinn dauðann. Þetta á vissulega við rök að styðjast, oft eru lömbin þreytt og það þrengir töluvert að þeim í réttunum, en það dettur engum smalamanni í hug að reka kindurnar lengri leið og torsóttari en nauðsynlegt er eða hrekja þær út í hyldjúpar ár án ástæðu. Spurningin er bara hvort fólk vill fá þetta kjöt eða ekki?

Hver fær ekki vatn í munninn?
Stúlkurnar mínar stóðu sig vel í fjárdrættinum og drógu ekki af sér við að draga í dilka. Dreg ég upp þessar myndir af þeim við dráttinn.
Sú yngri

er dugnaðarforkur, hvergi bangin og skemmtir sér konunglega. Takið eftir einstöku handbragðinu á lopapeysunni. Móðirin reis eldsnemma úr rekkju um morguninn til að setjast við hannyrðir og ljúka verkinu svo unga stúlkan gæti farið í glænýrri peysu í réttirnar.
Sú eldri

var með bólu á nefinu...
Réttin tók stuttan tíma og var lítt starfsöm en eins og vanalega þegar dvalið er undir fersku sveitaloftinu svarf nístandi hungrið fljótlega að og þá var gott að snæða nesti undir réttarvegg  í góðum félagsskap:

Eftir réttina þurftum við svo að smala heimalandið. Girðing hafði gefið sig og féð streymdi óhindrað að með tilheyrandi eyðileggingu og landauðn. Það verk stóð fram á kvöld og það var þreytt fjölskylda sem lagðist til svefns í Kópavoginum um kveldið. Engin ber voru týnd í þetta sinnið en berjasprettan er söguleg þetta árið. Lyngið svignar af berjum og það sveið sárt að þurfa að hlaupa framhjá þessari bragðgóðu og heilsusamlegu auðlind í eltingarleik við óþekkar skjáturnar.

Ég lofaði fréttum hér í titlinum en er einungis búin að segja frá réttum. Það hefur nefnilega heldur betur fjölgað í fjölskyldunni. Eldri dóttirin fékk leyfi til að taka að sér lítinn kettling sem býr nú hjá okkur. Þó þetta sé læða fékk hann nafnið Bóas sem er dálítið erfitt að fallbeygja á kvenlegan hátt. Þrátt fyrir að sjá þvottavélinni fyrir nægum verkefnum hefur kisa litla unnið hjörtu okkar allra enda bæði sæt og kelin.

Það er kannski orðin meiri fjölgun í fjölskyldunni - eða fækkun, fer eftir því hvernig á það er litið. Meira um það síðar ... ef ég þori.

Það var úr vöndu að ráða á laugardaginn. Átti ég að fara á hlaupaæfingu, Heiðarhorn eða í hestaferð? Þar sem ég fer mjög oft á hlaupaæfingu og get alveg hlaupið ein var fljótgert að ákveða að sleppa henni. Heiðarhorn var mjög freistandi, búið að láta bíða eftir sér í allt sumar. En það er ekki að fara neitt svo ég ákvað að velja hestaferðina enda búin að fara á fullt af fjöllum í sumar en ekki í neina hestaferð. Það er fátt sem jafnast á við að sitja vakran og viljugan fák í sveitum landsins og anda að sér ilmi blómanna, finna goluna leika um vangann og láta sólina verma og hýrga sálartetrið. (Já, og svo er hægt að staupa sig aðeins... en bara pínulítið).

Það er hins vegar enginn hægðarleikur að taka ljósmyndir á hestbaki og það hefur hreint ekki nokkurn skapaðan hlut með staupin að gera!

     Ferðin hófst reyndar á föstudaginn en þá var riðið frá bernskuheimilinu í Hítardalsrétt þar sem færleikar hvíldu lúin bein um nóttina. Árla á laugardagsmorgun mætti ég svo í réttina í geggjuðu veðri að vanda. Samferðamennirnir voru dóttir mín, faðir og bróðir auk Helenu hinnar finnsku og þriggja úr Captainsflatargenginu. Við riðum í reykmekki eins og vindurinn að Hítarhólmi þar sem við hittum eldhressa en lítt hvílda Dalamenn. Við fylgdum þeim í átt að heimahögunum inn að enda Hítarvatns og áðum í túngarðinum á bænum Tjaldbrekku. Þar byggðu bjartsýnisbændur sér bú langt utan alfaraleiðar einhvern tímann í byrjun síðustu aldar.

     Þarna var gott að vera og njóta dagsins í skjóli fagurra fjalla. Sumir notuðu tækifærið til að hvíla lúin bein (aðallega hryggjarliði og rófubein) meðan aðrir ræddu háspekilega hluti eins og symbólisma í rússneskri kvikmyndagerð eftirstríðsáranna.

     Ýmis verk þarf að vinna áður en hægt er að leggja af stað. Það er margt sameiginlegt með hestaferðum og jeppaferðum - það þarf stundum að gera við.
      Heimferðin var óumflýjanleg en það var ekki hægt að fara mjög hratt yfir, slík var náttúrufegurðin og blíðskaparveðrið lék við okkur eins og enginn væri morgundagurinn. Hér er Hítarvatn séð af hestbaki og svo er eins og fjöllin fljúgi móti mér; Lambahnjúkur, Foxufell, Tröllakirkja og Smjörhnjúkar. Ákjósanlegir áfangastaðir fjallgöngumannsins í mér. 

     Skríkjandi sólargeislarnir merla gáraðan vatnsflötinn.  Sprellfjörugar öldurnar skella flissandi á sólbakaðri ströndinni. Undirleikurinn er hófadynur skeiðfrárra jóa.

Já, unun er að hestaferðum um náttúru Íslands en mikið assgoti eru harðsperrurnar sárar.

Sumardvöl í sveit er lokið þetta árið. Að þessu sinni dvaldi ég óvenjulengi þar vegna vinnu frumburðarins í nærliggjandi þéttbýliskjarna. Ekki væsti um okkur mæðgur í kotinu frekar en endranær enda mesta veðurblíða í manna minnum allt sumarið. Margs er að minnast úr þessari sæluvist, ég fúavarði pallinn, sló blettinn, ræktaði grænmeti, vakti undrun og umtal með hlaupum, fór í útreiðar og svo mætti lengi telja. Tindar nágrannafjallanna lokkuðu allt sumarið en skortur á félagsskap hamlaði framkvæmd.
     Úr rættist á endanum þegar mér tókst að tæla Guðrúnu frænku til verksins þótt varla værum við fullbata eftir gönuhlaupið í Glerárdalnum fyrr um sumarið. Við lögðum á brattann eitt síðdegi í ágúst. Hrútaborg í Kolbeinsstaðafjalli var áfangastaðurinn, 879 metra hátt fjall sem ber víða við himin. Þetta var nú reyndar ekki fyrsta ferðin mín á borgina, ég fór þetta árið 2002 og þá í rigningu svo það var heldur betur kominn tími á upprifjun.

     Fallegt fjall og bláar brekkur af berjum. Er hægt að hugsa sér það betra? Þetta er ekki erfið ganga en þar sem við Guðrún erum þeim ósköpum búnar að vera með lofthræddari manneskjum reyndist uppgangan okkur heldur þungur ljár í þúfu. Við fórum upp þessa leið:
Og svona komumst við niður:
Þetta var alveg voðalegt, þarna bjóst ég nú við að við myndum bera beinin. En svo fór nú ekki, það sem ekki drepur mann styrkir mann bara. Það er nú alveg kominn tími til að við læknumst af þessari lofthræðslu, fjallgöngur eru nefnilega svo yndislegar. Sjáiði bara útsýnið!

Snæfellsjökul ber við himin og haf og litlu sætu sólargeislarnir kyssa allt umhverfis. Æ, maður meyrnar allur við þessa sjón. Athugið að þetta er bara útsýnið til einnar áttar, það var sko ekki síðra til hinna þriggja. Hér ber t.d. Tröllakirkju í sama fjalli við himin, tilvalinn áfangastaður þegar lofthræðslupúkinn hefur verið svældur út.

Fallegar klettamyndanir í Hrútaborg og erfitt er að velja uppgönguleið, hver annarri eftirsóknarverðari.

Grand Canyon hvað?


Við gönguna varð mér hugsað til sögu af konu sem fyrir rúmlega hundrað árum var ljósmóðir í sveitinni. Hún hér Pálína og bjó í Tröð sem er frekar vestarlega í hreppnum. Einn vetrardag kom sveitungi hennar frá Völlum, sem nú er löngu farinn í eyði, að sækja hana fyrir konu sína sem þá var í barnsnauð. Vellir voru norðan Kolbeinsstaðafjalls, töluvert afskekkt. Ljósmóðurinni var ljóst að of langan tíma tæki að fara hefðbundna leið að bænum, þar sem krækja þurfti fyrir Fagraskógafjall svo hún afréð að ganga inn dal milli fjallanna og renna sér niður fönn að bænum. Þetta tókst vel, barnið kom í heiminn og heilsaðist móður og barni vel. Það magnaðasta við þessa sögu er samt eftir. Sex vikum seinna fæddi Pálína sjálf barn. Hún var sem sagt gengið með sjö og hálfan mánuð þegar hún skellti sér í fjallgöngu að vetrarlagi. Og hefur líklegast ekki verið vopnuð göngustöfum, goretex eða þykkbotna gönguskóm eins og við.
     Hér eru fjöllin sem um er rætt. Kolbeinsstaðafjall er til vinstri og Fagraskógafjall til hægri. Á milli fjallanna er svo Kaldidalur þar sem Pálína fór til að komast að Völlum. Grettisbæli gengur svo fram af Fagraskógafjalli. Það bjó Grettir Ásmundarson tvo vetur og skelfdi sveitungana með uppátækjum sínum. Segi kannski eitthvað frá þeim í næstu sögustund.
Þetta er kannski ekkert rosalega góð mynd hjá mér. Ég er alveg ótrúlega löt að taka myndir svona bara upp úr þurru. En hún er tekin úr garðinum mínum (sjáið hekkið og póstkassann) og þarna er líka veiðihúsið sem ég er búin að gefa systur minni. Svona er ég góð